ساواره شعرو ادب قوم بختیاری-انجمن ادبی

وا شاعرون دیار:

همه چی خو  .................... عباس ناصری

برده خل نهادن ، سی واره دلوم

همسو که تیگ نوشتانه «که  گل» کردن

گَی ، وا مو ،نه وید.

بخت ورگشته ی مو پا یه کناری ،رومست.

هوله و چاله نه هوف کردم که اسبید کنوم شوگاروم

مو که پاونده دله تش! بیدوم

جومتی که ری و ریم ایی خندس

هرسا مین تیه کتری ،وه سرتش ،پشت سره یک ایی پوهدن

یه چو وه شوگار منده ، وازه نو ویره ویرس کردم

چی یه توکه خَرسی، گُره مرزنگ چیرست

سالا ، مون جون دار، وه زیر گل کرد

هرگُلی، او گُلِه مین فرگه تو نی...

گُله مو، تورنه شلالی هم داشت

تیر و توسی و تیاکالی هم داشت

چند مو وه یه گهو و ددیم سن و سالی هم داشت

روزگار  زید و شرشنید، آرداس

سوزه سیرس بی رنگ

کرکیت،وه ناهواری خس ، یه گره منده وه عمرس هم زی

صحوه  زی، وا ناشتا

آلتی وه زیره  پام، وندوم  وا ویرس

دامه ایگوم ، که همه چینس خو بی

غیر از ایی که، مونه تینا هِشت...