شعری باو دل زه ربیع الله فرهمند
وا خیالت که یه رو ،هی دلومه ایی زنه چنگ
تُورهِ رَهْ تِه ایی گرم تا تونه پیدا بکنم
چی شکالی که تُورهِ رَهْ سه به جوره منه تنگ
کاش هرکی زِه تو ایی خواست که دلسنگ آبوی
منه ره وَرْکُلُووِه یا بخوره پاس به سنگ
کی چنو دیده که مِردی نه بِرُمْنه بچه ای
سرِ رَهنه بگره تیله شکالی به پلنگ؟
××××
مِنِه یَک رِهْدِه وُ وَرشُشْته وُ چُهمِسته دلم
بس که از تیت وَرَستَک، دیه رُهمِسته دلم
ها دل خُم!هَنی ام در به دری ته دوری؟
هنی م من خُتی وُ بی خَوَریته دوری؟
ـ ها! هنی هم زغمت جون و جِرُم سَیلم کن!
سی کو، وا پِنگِ نُخون ،کوه اِبُرُم سَیلم کن!
تیلت وستنه من جونم و ولکن نیدن
تش نهادن کِرِ ایمونم و ولکن نیدن
سرمرز (چکنم) مَندُم و نونم چه کنم
غم دیریت زپا وَندُم و نونم چه کنم
اَر دلت وامو بمهنه غم دیریت خووه
وا اسیر تو بمهنم که اسیریت خووه
ار دلم وا یه هَشارِه یْ تو بِکهنه خو ایبوم
تیر مِرزنگ تو مِنْ سینه بمهنه خو ایبوم
کاش درد تو بمهنه منه جونم ندرا
تیر مرزنگ تو از پشت دوشونم ندرا
زلف با دادِته ول کن ،که بیا، ری شونت
تا دل دربه درم خوش کنه جا،ری شونت
زلف با دادته ول کن که بُوَستِه منه ریت
لوته وا خنده بگش تا بکنم هی پَرُپیت
ملثه شاخای کَلِ پازنِ هَشتِنْ ،بُرگات
ترکه مارن که همه جونمه گشتن برگات
مو یه نیتی زسر میته به دنیا نیدم
نوک مرزنگ سر تیته به دنیا نیدم
××××
آخرس حرسِ دلم، رَهْ دلته ایجوره
ملثه یه چشمه که وا، رَهْسِه بجوره منه تَنْگ
تنگه یِ کوه، نتره مانه ز یک دیر کنه
مو یه شو اسبه ایارم ،ایزنم من دِلِ تنگ
زینِ نوزینه، اِبَندیمُ سوار ایبوهیم
تو یه دستت به مو چِفتُ، مو یه دستم به تفنگ!
ربیع اللع فرهمند--12اسفند 1390
